دل چه خواهي کرد چون دلبر رسيد

شاعر : عطار

جان برافشان هين که جان پرور رسيددل چه خواهي کرد چون دلبر رسيد
زانکه تا اين درکشي ديگر رسيدشربت اسرار را فردا منه
خوش بشو انگار صد گوهر رسيدگر سفالي يافتي در راه عشق
هين که آنجا قسم تو کمتر رسيدخود تو آتش بر سفالي مي‌نهي
داني از چه موج بحر اندر رسيدصد هزاران موج گوناگون بخاست
از چه خاست و از خشک و تر رسيدچون يکي است اين موج بحر مختلف
به يکدم صد جهان لشکر رسيدبحر کل يک جوش زد در سلطنت
پس چرا صد چشمه چون کوثر رسيدچون نمي‌آيد به سر زان بحر هيچ
پس چرا اين کامل آن ابتر رسيدقطره چون درياست دريا قطره هم
هر زماني اختلافي در رسيدقرب و بعد موج چون بسيار گشت
بحر قسم قطره‌ي مضطر رسيدسلطنت از بحر مي‌ماند به سر
از بصر آمد نه از مبصر رسيدبي نهايت بود بحر، اين اختلاف
بحر را در ديده پا و سر رسيدبحر چون محوست، موجش در خطر
در خطر صد با خطر مبصر رسيدکي بيايد بي نهايت در بصر
گر رسيد انگشت از اخگر رسيدچون عدد در بحر رنگ بحر داشت
زانکه خورشيد آمد و اختر رسيدخوش برآمد صبح توحيد از افق
لقمه‌اي گردد چو قرص خور رسيداين همه اختر که شب بر آسمانست
گر هزاران مختلف هم بررسيدپس يقين مي‌دان که يک چيز است و بس
هم قلم بشکست و هم دفتر رسيددر ميان اين سخن عطار را